Μεταγνώσεις

«Ηταν οι καλύτερες μέρες, ήταν οι χειρότερες μέρες, ήταν τα χρόνια της σοφίας, ήταν τα χρόνια της άνοιας, ήταν η εποχή της πίστης, ήταν η εποχή της ολιγοπιστίας, η εποχή του Φωτός και η εποχή του Σκότους, ήταν η άνοιξη της ελπίδας και ήταν ο χειμώνας της απελπισίας, είχαμε μπρος μας τα πάντα, είχαμε μπρος μας το τίποτε, πηγαίναμε όλοι στον Παράδεισο, πηγαίναμε όλοι στο αντίθετό του»
Ch Dickens, A Tale of Two Cities

«Εσύ κι εγώ Ζόιντ, είμαστε σαν τον Μπιγκ Φουτ. Οι καιροί περνούν, εμείς ποτέ δεν αλλάζουμε…»
Τ Πύντσον, Vineland

«Οι άνθρωποι κάνουν την ίδια τους την Ιστορία, δεν την κάνουν όμως κάτω από ελεύθερες συνθήκες, που διάλεξαν μόνοι τους, μα κάτω από συνθήκες που βρέθηκαν άμεσα, που δόθηκαν και κληρονομήθηκαν από το παρελθόν.»
K Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

«Αυτοί που ελέγχουν το Μικροσκοπικό, ελέγχουν τον κόσμο»
Τ Πύντσον,
Mason & Dixon

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Ο καπιταλισμός, το κοινό νόμισμα, οι μισθοί, η παραγωγικότητα, τα κέντρα, η Ελλάδα, η λοιπή περιφέρεια, οι Talking Heads κι ο Βολόντια Μαγιακόφσκι


Το ωριαίο μισθολογικό κόστος στην EU-27.


Listen no 1




Αύξηση μισθών σε σχέση με την παραγωγικότητα (2000-2008)


Listen no 2



Παράγοντες που συνεισέφεραν στις μισθολογικές αυξήσεις




 


\


Listen no 3

Μαγιακόφσκι - ο δειλός


Προσεκτικά μαύροι και ξανθοί,
κρύβοντας τη ματιά τους,
κρύβοντας τα γούστα τους,
όλο στο πλάι, στον ίσκιο, παράμερα, κυκλοφορούν οι δειλοί
στη δοξασμένη από ήρωες χώρα.

Κάθε διευθυντής για το δειλό, είναι κανόνι.
Ακόμα κι εμπρός σε πρόσωπα συγγενικά του,
τα ματάκια ο δειλός χαμηλώνει
και τρυπώνει στο γιακά του.

Κολλάει στα χαρτάκια το μάτι,
με των ποδιών σφιγμένους τους διαβήτες:
«Να μπορούσα να καταχωνιαστώ πίσω από τη διαταγή…
να μπορούσα να κρυφτώ πίσω από την εντολή…»

Δεν μπορείς να καταλάβεις, αν είναι άντρας ή ψάρι-
λέξη τσάμπα κανείς δεν μπορεί να του πάρει.
Πού να βάλει σφραγίδα και υπογραφή!
«Μόνο να μη μ’ εκλέξουν,
μόνο να μην έχω την ευθύνη…»


Αυτί ένα μέτρο –καθόλου πιο λίγο-
στους διευθυντές ξοπίσω τρέχει,
τη γνώμη τη δική τους ν’ ακούσει,
και αύριο πρώτος να την έχει.

Αν όμως ο ανώτερος γνώμη αλλάξει,
εκείνος θ’ αφομοιώσει τη γνώμη του ανωτέρου:
-Γνώμη, είναι δεν είναι γνώμη,
και δεν είναι φοβερό να τη χάσεις.
Κλέψτε, σφάξτε κοντά του,
δεν θ’ ακούσει μήτε κλάμα μήτε θρήνο.

«Η δική μας δουλειά είναι μικρή-
εγώ αυτός καθ' εαυτός δεν είμαι και μεγάλος βουβός,
μα το στόμα μου είναι γεμάτο νερό,
σαν νεροχύτης είμ’ εγώ».

Ο δειλός τυλίγεται με χαρτόνια και χαρτιά.

«Πώς να το λύσω;! Ας το κάνουν άλλοι.
Κι αν ξάφνου δεν βγει; Κι αν με καλύψουν ξαφνικά;
Κι αν ξάφνου κάνω γκάφα μεγάλη;»

Μέρα τη μέρα, δένει λεπτά
τα δεσμά των πιο παράξενων γάμων-
δένει το λιοντάρι με τ’ αρνί,
με τη γάτα το ποντίκι συμφιλιώνει.

Όλη μέρα την καρδούλα ο τρόμος σκεπάζει,
αφορμές για πετάρισμα-άπειρες.
Των λεωφορείων ο τροχός τον τρομάζει
και οι ανώτεροι, και η γυναίκα του, και η γρίπη.

Το συνδικάτο, ο δήμος, όσοι ζητούν δανεικά,
το νεκροταφείο, η αστυνομία, τα δάση,
τα σκυλιά, ο καιρός, το κουτσομπολιό, ο χειμώνας
και οι πρότυπες δίκες.

Τρέμει και ξαπλώνει ο πολίτης,
το τρέμουλο τη νύχτα τον τσακίζει…
Σύντροφε τι τρέμεις;
Τι συμβαίνει λοιπόν;
Στο ενυδρείο θέλεις να σε βάλω;
Η επανάσταση απαιτεί, να υπάρχει
θάρρος, θάρρος, και άλλη μια φορά-
θ-ά-ρ-ρ-ο-ς.     













Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου