Σημειώσεις ενός μετεκλογικού καλοκαιριού πάνω στα προεκλογικά μπάνια και σε πιθανές συμμαχίες με το διάβολο

Ομολογώ ότι είναι η πρώτη φορά που διαβάζω με προσοχή το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και δεν είναι δυνατή η διατύπωσή του σε όλες τις λεπτομέρειές του, θα περίμενε κανείς πιο συγκεκριμένες θέσεις. Στις σημειώσεις αυτές προσπάθησα να το κάνω όσο πιο συγκεκριμένο γίνεται χωρίς όμως να πλατειάζω ή να βάζω δικές μου ιδέες. Αν και δε θέλω να προεξοφλήσω τίποτα και σε πολλά θέματα φαίνεται να υπάρχουν λύσεις που είναι εφαρμόσιμες (αρκεί να είναι επεξεργασμένες κατάλληλα από τα στελέχη/όργανα που τις  εισηγήθηκαν/διατύπωσαν), ομολογώ ότι δεν είναι λίγες οι φορές που η διατύπωση δεν μπορεί να είναι άλλου στυλ από αυτό τού «προσδοκώ ανάσταση νεκρών κλπ».

Αυτό πιστεύω ότι οφείλεται στην άνεση και την ηρεμία που προσφέρει η γενίκευση και η επί της αρχής συμφωνία και στο φόβο διαφωνιών και εντάσεων που ενέχει η συγκεκριμενοποίηση. Αν πιστεύουν ότι έχουν την πλειοψηφία της κοινωνίας με το μέρος τους, ας γίνουν σε όλα συγκεκριμένοι άμεσα (δεν χρειάζονται οι τεχνικές λεπτομέρειες αφού υποτίθεται ότι τά έχουν επεξεργαστεί τόσο καιρό ως υποψήφια κυβέρνηση). Δηλ, μέσα στο καλοκαίρι – το μετεκλογικό και συνάμα προεκλογικό που είπε κι ο Αλέξης.

Αν το έχουν δουλέψει το θέμα όλους αυτούς τους μήνες (24) και δεν κωλοβαρούσαν, μπορούν να το κάνουν πολύ γρήγορα. Και προλαβαίνουν να κάνουν και κανα μπανάκι Αλέξη – αυτή τη συνταγματαρχί(δι)στικη μαλακία τί την ήθελες; (Η σειρά ακολουθεί (κατά κανόνα) την ιεράρχηση του Αλέξη βάσει των λόγων του - απουσιάζει για προφανείς λόγους η συμμαχία με το διάβολο)

1. Ακύρωση μνημονίων και εφαρμοστικών νόμων
2. Συνεργασία με τις δυνάμεις της Αριστεράς, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και της ριζοσπαστικής οικολογίας
3. Ψήφιση εθνικού σχεδίου για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την αναδιανομή εισοδήματος και τη δίκαιη δημοσιονομική εξυγίανση
4. Αποκατάσταση στα προ του μνημονίου επίπεδα των εργασιακών σχέσεων, των συλλογικών διαπραγματεύσεων, του κατώτερου μισθού, της κατώτερης σύνταξης, του επιδόματος ανεργίας και των οικογενειακών επιδομάτων
5. Έναρξη ενός (ακαθόριστου) κοινωνικού μετασχηματισμού που θα λύσει το πρόβλημα της ανεργίας
6. Μη αναγνώριση των κυβερνητικών ενεργειών που οδήγησαν σε διαθεσιμότητα χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων και σε κατάργηση σημαντικών υπηρεσιών του δημόσιου τομέα.
7. Δημόσιο - μοχλός ανασυγκρότησης της χώρας
8. Επαναπρόσληψη απολυμένων
9. Επαναδιαπραγματευση των δανειακών συμβάσεων και ακύρωση επαχθών όρων (αφού στο 1 ακυρώνονται τα μνημόνια αυτό δεν χρειάζεται)
10. «καμιά θυσία για το ευρώ»=απόλυτη προτεραιότητα η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι
11. Έτοιμο σχέδιο για αντιμετώπιση ενδεχόμενων απειλών/εκβιασμών από δανειστές
12. Έτοιμο σχέδιο για οποιαδήποτε εξέλιξη – βεβαιότητα στήριξης από ελληνικό λαό (δηλ, εδώ μυρίζει ακόμα και πόλεμο???)
13. Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για την επιβίωσή, περίθαλψη και κοινωνική προστασία
14. Καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας λόγω χρέους
15. Αποτελεσματική και κοινωνικά δίκαιη αντιμετώπιση των ελλειμμάτων, προτάσσοντας την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου και την περιβαλλοντικά ασφαλή ανάπτυξη, με στόχο τη σταδιακή αύξηση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών
16. Πλήρες κτηματολόγιο και περιουσιολόγιο, για την αποκατάσταση της οικονομικής δημοκρατίας
17. Δημόσια έσοδα από τη φορολόγηση του πλούτου, των καθαρών κερδών, των υψηλών εισοδημάτων, της μεγάλης ακίνητης και της εκκλησιαστικής περιουσίας, από την ακύρωση των προνομίων της ολιγαρχίας και των πολυεθνικών επιχειρήσεων και από την ανάσχεση της ύφεσης της οικονομίας
18. Άρση του υπερσυγκεντρωτισμού στην Αττική και των ανισοτήτων ανάμεσα στις περιφέρειες και ανάμεσα στα αστικά κέντρα και την ύπαιθρο
19. Ακύρωση των περιβαλλοντοκτόνων ρυθμίσεων των μνημονιακών κυβερνήσεων που αφορούν: στην εκχώρηση φυσικών πόρων (δικαιωμάτων εξόρυξης, αιγιαλού, δασών και φυσικών περιοχών) και άλλης περιουσίας του δημοσίου στο ΤΑΙΠΕΔ, στις fast track διαδικασίες οι οποίες παρακάμπτουν την περιβαλλοντική, χωροταξική και αρχαιολογική νομοθεσία, στη νομιμοποίηση κάθε είδους περιβαλλοντικής αυθαιρεσίας και στις σκανδαλώδεις συμβάσεις στη διαχείριση των απορριμμάτων
20. Σχετική νομοθεσία για την προστασία των ζώων, τη διασφάλιση των τόπων διαμονής και αναπαραγωγής τους, την απαγόρευση της κακοποίησης και της διαβίωσής τους σε μη αποδεκτές συνθήκες
21. Τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του δημοσίου(αυτό έπρεπε να είναι το νο.1, πριν ακόμη και από την ακύρωση)
22. Ακύρωση ιδιωτικοποίησεων
23. Ριζικό επανακαθορισμό της στρατηγικής στο ζήτημα του εθνικού δικτύου δρόμων σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες (επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων και διεκδίκηση από τους παραχωρησιούχους των χρηματικών οφειλών στο δημόσιο, καθώς και δημιουργία δημόσιου φορέα με κοινωνικό έλεγχο για τη συνέχιση των έργων επέκτασης, βελτίωσης και συντήρησης των οδικών δικτύων
24. Προώθηση πολιτικών αναδιάρθρωσης, εκσυγχρονισμού και ανασυγκρότησης των πολύ μικρών (κυρίως αυτοαπασχολούμενοι) και μικρομεσαίων επιχειρήσεων με τη συμμετοχή και των εργαζομένων στις επιχειρήσεις (αυτό καλύπτεται από το νο 17)
25. Εναλλακτικό μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης (κλαδικές πολιτικές για τον τουρισμό, την επανάκτηση αναπτυξιακών εργαλείων υπό δημόσιο έλεγχο, την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου σε ετήσια βάση, τον ποιοτικό μαζικό τουρισμό σε συνδυασμό με εναλλακτικές μορφές τουρισμού ήπιας ανάπτυξης και την απεξάρτηση από τους μεγάλους tour operators) (εδώ οι συγγραφείς των θέσεων ξεφεύγουν λίγο παραπάνω και κοντεύουν να υποσχεθούν ως και αναστροφή της παγκόσμιας θέρμανσης)
26. Νέα ριζοσπαστική πολιτική στον αγροτικό τομέα, μέρος της οποίας αποτελεί η αναδιανομή της αγροτικής γης (δημόσιας, εκκλησιαστικής ή μεγάλης ιδιωτικής)
27. Εκ βάθρων ανασυγκρότηση του συνεργατισμού, των συνεταιρισμών και των επαγγελματικών οργανώσεων, με δημοκρατικές διαδικασίες και συμμετοχή των αγροτών
28. Ανασυγκρότηση του ασφαλιστικού συστήματος με άξονες την ενίσχυση της εργασίας, τον έλεγχο της εισφοροδιαφυγής και τη διεύρυνση της ασφαλιστικής βάσης και με αρχές την καθολικότητα, την αλληλεγγύη, τον δημόσιο κοινωνικό χαρακτήρα υπό την εγγύηση του κράτους και την τριμερή χρηματοδότηση
29. Διασφαλιση της λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων και των δομών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας - πλήρης υγειονομική κάλυψη του ανασφάλιστου πληθυσμού και η μηδενική συμμετοχή στα φάρμακα για τους χρονίως πάσχοντες και κάθε ασθενή που βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας
30. Άμεσα μέτρα κατά της ακρίβειας
31. Εξάλειψη κάθε εστίας διαφθοράς και διαπλοκής
32. Διαχωρισμός κράτους – εκκλησίας
33. Νέος αυτοδιοικητικός χάρτης
34. Οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, η προστασία από τις απολύσεις, η αναβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών, η κατάργηση της μαύρης, επισφαλούς και ενοικιαζόμενης εργασίας, η ενίσχυση του ρόλου των συνδικάτων και η ελεύθερη και ακώλυτη άσκηση της συνδικαλιστικής δραστηριότητας
35. Οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, η προστασία από τις απολύσεις, η αναβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών, η κατάργηση της μαύρης, επισφαλούς και ενοικιαζόμενης εργασίας, η ενίσχυση του ρόλου των συνδικάτων και η ελεύθερη και ακώλυτη άσκηση της συνδικαλιστικής δραστηριότητας
36. Ριζοσπαστική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης σε επίπεδο κεντρικού κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης καθιερώνοντας τη δημοκρατία, την αποκέντρωση, τη διαφάνεια και την αξιοκρατία, ελέγχοντας τη διαπλοκή, τη διαφθορά, τον κομματισμό και τις πελατειακές σχέσεις
37. Καθολική πρόσβαση στα πολιτισμικά αγαθά σε όλους/ες, με ιδιαίτερη έμφαση στην αντιμετώπιση της «πολιτισμικής φτώχειας» και τον αποκλεισμό των φτωχών και περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων από τη δυνατότητα παραγωγής και απόλαυσης των προϊόντων του πολιτισμού
38. Ανασυγκρότηση της δημόσιας εκπαίδευσης - εξάλειψη φροντιστηριακής και ιδιωτικής εκπαίδευσης. Κατάργηση εξετάσεων, ελεύθερη πρόσβαση και οργανική σύνδεση των πανεπιστημίων με τα ερευνητικά κέντρα
39. Στήριξη του δικαιωματος στον αυτοπροσδιορισμό σε σχέση με τη σεξουαλικότητα και την επιλογή φύλου, όπως και τη θέσμιση πολιτικού γάμου ομοφύλων με πλήρη και ίσα δικαιώματα, καθώς και την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου
40. Προώθηση ισότητας των δύο φύλων και γυναικείων δικαιωματων
41. Ριζοσπαστική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ως ανθρωπιστικού, διεθνούς και ταξικού ζητήματος
42. Η εξάρθρωση του μεγάλου οργανωμένου εγκλήματος, του εμπορίου ναρκωτικών και όπλων, των κυκλωμάτων προστασίας, του τράφικινγκ, της εργασίας υπό συνθήκες δουλείας, της υπερεκμετάλλευσης της στέγης, θα αποτελέσουν αντικείμενο κρατικών υπηρεσιών και δυνάμεων ασφαλείας, ριζικά αναπροσανατολισμένων και δημοκρατικά εκπαιδευμένων
43. Απαίτηση αποζημιώσεων απ΄τη Γερμανία
44. Αποκατάσταση στη θεωρία και την πράξη των εννοιών «εθνικό» και «πατριωτικό», συνδέοντάς τες με το γνήσια λαϊκό
45. Ανεξάρτητη, πολυδιάστατη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική
46. Θερμοθέτηση κανόνων δημοκρατικής ρύθμισης και κοινωνικού ελέγχου στα ΜΜΕΠηγές: 

 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ. Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Διακήρυξη αρχών και πλαίσιο προγραμματικών θέσεων

 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ . Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

 Ο ΓιάννηςΔραγασάκης παρουσιάζει το Οικονομικό Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ -

 ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΥRIZA/EKM,ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΑΘΗΝΑΪΣ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/6/2012

2

Ο Δείκτης της Μιζέριας

Ο Δείκτης της Μιζέριας (Misery Index, ΜΙ) είναι ένας οικονομικός δείκτης που επινόησε ο Arthur Okun, σύμβουλος στα οικονομικά του προέδρου Lyndon Johnson  πίσω στα 60s.

Στην πρωτότυπη μορφή του είναι το άθροισμα ανεργίας και πληθωρισμού (περισσότερα εδώ). Έχουν γίνει διάφορες τροποποιήσεις - επεκτάσεις του δείκτη (π.χ., ο Growth Misery Index που αθροίζει ανεργία, πληθωρισμό κι ανάπτυξη) κι ο Super Misery Index που στα παραπάνω προσθέτει και το δημοσιονομικό έλλειμμα.

Όπως βλέπουμε στα διαγραμματα κι όπως ήταν κι αναμενόμενο, είναι ένας δείκτης στον οποίο πάμε καλά.

Η παρακάτω εικόνα δείχνει ποια στοιχεία επιβαρύνουν περισσότερο το δείκτη  σε κάθε χώρα (κόκκινο το έλλειμμα, μπλε τα υπόλοιπα).

 Και οι προβλέψεις για το 2017

Η διαχρονική εξέλιξη της συμμετοχής στις ευρωεκλογές

Η συμμετοχή στις ευρωεκλογές βαίνει συνεχώς μειούμενη από το 1979 (Εικόνα 1) (1979=62%, 2014=43%) (31% μείωση)

Εικόνα 1. Εξέλιξη συμμετοχής στις ευρωεκλογές 1979—2014

Το άνω οριο παραμένει σταθερό λόγω Βελγίου και δευτερευοντως Λουξεμβούργου, όπως φαίνεται στην Εικόνα 2 όπου συγκεντρώνονται οι συμμετοχές από τις λεγόμενες χώρες της Δ Ευρώπης και η οποία μπορεί να διαβαστεί συγκριτικά με τις Εικόνες 3, 4 και 5 που δείχνουν τη συμμετοχή των χωρών της κεντρικής Ευρώπης, του Νότου και της Ανατολής. Οι δυτικές χώρες βαστάνε μεγαλύτερο μέσο όρο (1979=73%, 2014=59%) (19% μείωση).

 

Εικόνα 2. Εξέλιξη συμμετοχής στις ευρωεκλογές 1979—2014 (χώρες Δ Ευρώπης)

 

Εικόνα 3. Εξέλιξη συμμετοχής στις ευρωεκλογές 1979—2014 (χώρες Ν Ευρωπης)

Οι νότιοι πολύ χειρότερα αν και ξεκίνησαν εντυπωσιακά με την ιταλία με 84% (1979=84%, 2014=44%) (μείωση 48%)

 Εικόνα 4. Εξέλιξη συμμετοχής στις ευρωεκλογές 1979—2014 (χώρες B Ευρωπης)


Οι βόρειοι ποτέ δεν τη χώνεψαν και η συμμετοχή ήταν πάντα χαμηλή και για αυτό η μικρότερη μείωση (μαζί με την σταθερότητα του χαρακτήρα τους και των συμφερόντων τους) (1979=48%, 2014=43%) (μείωση 10%)

 

Eικόνα 5. Εξέλιξη συμμετοχής στις ευρωεκλογές 2009—2014 (χώρες Α Ευρωπης)

Όλες οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες την ψιλοέχουνε γραμμένη (άνοδος 4%)


Κια να δούμε και λίγο τα οικονομικά κι ο καθένας ας βγάλει τα συμπέράσματα του.

Στην Εικόνα 6 φαίνεται η εξέλιξη του ΑΕΠ των παραπάνω περιοχών. Ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ των κεντρικών χωρών ήταν υπερδιπλάσιος των άλλων περιοχών.

Εικόνα 6. Εξέλιξη ΑΕΠ από 1989-2014 (χώρες B Ευρωπης) 

 Και στην Εικόνα 7 φαίνεται η εξέλιξη των ρυθμών ανάπτυξης ανά πενταετία ευρωεκλογών (1=1989-1994, 2=1994-1999, 3=1999-2004, 4=2004-2009, 5=2009-2013)

Εικόνα 7. Εξέλιξη ρυθμών ανάπτυξης στις περιοχές της Ευρώπης ανά πενταετία ευρωεκλογών (από 1989-2014)

Τη μεγαλυτερη ανάπτυξη όλα αυτά τα χρόνια είχε η Ιρλανδία με μέσο όρο 35.8% ακολουθούμενη από το Λουξεμβούργο (32.7%) και την Πολωνία (31.6%) (Ελλάδα 23η θέση με 19.1%) ενώ τη μεγαλύτερη ανάπτυξη μέσα σε πενταετία είχε πάλι η Ιρλανδία με 67.1% κατά την πενταετία 1994-99 (ακολουθούμενη από τη Ρουμανία στη 2η και την 3η θεση (με 67.1% (πενταετία 2004-2009) και 58.3% (πενταετία 1999-2004))

Το ρεκόρ της Ελλάδας στην ανάπτυξη = 43.6% την πενταετία 1999-2004

Πηγές: eurostat, world bank