ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚEΣ ΚΑΤΑΒΟΛEΣ ΤΗΣ «Ε.Ε ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ»

«Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη, αν τα κράτη συνεχίζουν να βασίζονται στην εθνική κυριαρχία. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους πολίτες τους την αναγκαία ευημερία και την κοινωνική πρόοδο. Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν τη συνεργασία και την ομοσπονδιακή μορφή»

Ζαν Μονέ (1888-1979), o θεωρούμενος ως αρχιτέκτονας της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.


ΔΟΜH ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ (δε νομίζω ότι χρειάζεται εξήγηση ότι αυτή η δομή έχει επιφανειακή μόνο σχέση με τη δημοκρατία)

Το 1925 σχηματίστηκε το καρτέλ IG Farben (από από την Bayer, την BASF, την Hoechst και μερικές μικρότερες γερμανικές εταιρείες χημικών. Ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία στον κόσμο στον αναδυόμενο τομέα των βαφών ["Farben" στα γερμανικά], των χημικών, των φαρμακευτικών προϊόντων, των πλαστικών και άλλων συνθετικών προϊόντων κατοχυρωμένων με διπλώματα ευρεσιτεχνίας).

Κατέχοντας δεκάδες χιλιάδες πατέντες, η IG Farben ήταν ο μεγαλύτερος κάτοχος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας του κόσμου, εκείνη την εποχή. το μόνο βήμα που έλειπε για παγκόσμια κυριαρχία, ήταν η επέκταση των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας της, προκειμένου να μονοπωλήσει τις γιγάντιες αναδυόμενες αγορές των κατοχυρωμένων με πατέντες συνθετικών προϊόντων, σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ήδη από το 1904, ο Carl Duisberg, πρόεδρος της Bayer, είχε από τότε ζητήσει τη δημιουργία ενός τέτοιου καρτέλ, με καθορισμένο ρητό στόχο για τη γερμανική χημική βιομηχανία, να «κυβερνήσει τον κόσμο».

Προς το σκοπό αυτό, η Bayer, η BASF και άλλες γερμανικές εταιρείες χημικών, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην προμήθεια εκρηκτικών υλών και δηλητηριωδών αερίων, στο γερμανικό αυτοκρατορικό στρατό, για να ξεκινήσει τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. το 1918, χάρη στις ηρωικές προσπάθειες της παγκόσμιας κοινότητας, ο γερμανικός στρατός είχε ηττηθεί και η πρώτη προσπάθεια του γερμανικού καρτέλ χημικών, για την επίτευξη παγκόσμιας κυριαρχίας, είχε αποτύχει. Αλλά το καρτέλ δεν τα έβαλε κάτω.

Το Καρτέλ IG Farben – χρηματοδότησε την άνοδο του ναζιστικού κόμματος και το προετοίμασε, από τεχνικής πλευράς και διοικητικής μέριμνας – τροφοδοσίας, για την επόμενη προσπάθεια κατάκτησης του κόσμου, το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Το 1942, οι χημικές βιομηχανίες της μισής Ευρώπης ήταν υπό τον έλεγχο του καρτέλ IG Farben. το 1945, η δεύτερη προσπάθεια για την παγκόσμια κατά κτηση επίσης απέτυχε. το 1948, αρκετά διευθυντικά στελέχη της IG Farben, καταδικάστηκαν, κατά τη διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης για τα Εγκλήματα Πολέμου, για γενοκτονία, δουλεία, λεηλασίες και άλλα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Αλλά στη ζωή δεν πρέπει να τα εγκαταλείπεις ποτέ. Ειδικά «αν τα λεφτά είναι πολλά»

 

Έτσι, ενώ η ηγεμονία των Ναζί έληξε το 1945, η κυριαρχία των συνεργών τους, του Καρτέλ της IG Farben και των διαδόχων της, BAYER, BASF, και Hoechst είχε μόλις αρχίσει.

Ως στρατηγικό μέρος του σχεδίου τους, για την έναρξη της τρίτης προσπάθειας, για την κατάκτηση της Ευρώπης, τοποθέτησαν – μόλις μια δεκαετία μετά την προηγούμενη αποτυχημένη τους προσπάθεια – έναν από τους δικούς τους ανθρώπους, στο τιμόνι του νέου «Πολιτικού Γραφείου» του καρτέλ στις Βρυξέλλες: τον Walter Hallstein.

Τo θεμελιωδώς αντιδημοκρατικό, κατασκεύασμα της σημερινής «Ε.Ε των Βρυξελλών», δεν είναι τυχαίο. Ο Hallstein, διακε ριμένος Ναζί δικηγόρος – και ειδικός όσον αφορά τα συμφέροντα της IG Farben – επιλέχθηκε από αυτά τα επιχειρηματικά συμφέροντα για να γίνει ο πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ε.Ε. με μια συγκεκριμένη αποστολή: να φτιάξει το μοντέλο της «Ε.Ε των Βρυξελλών», σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια του συνασπισμού Ναζί / IG Farben, για να κυβερνούν την Ευρώπη μέσα από ένα «κεντρικό γραφείο του καρτέλ».

Ο στόχος των συμφερόντων του πετρελαίου και των φαρμάκων τότε και τώρα ήταν η δημιουργία μιας «Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας του Καρτέλ» (δηλ. την «Ε.Ε των Βρυξελλών»), με μια χούντα από μη εκλεγμένους γραφειοκράτες του καρτέλ (δηλ. την «Ευρωπαϊκή Επιτροπή»), που να κηδεμονεύει τους λαούς της Ευρώπης, για λογαριασμό των παγκόσμιων εταιρικών συμφερόντων, δηλαδή του Καρτέλ Χημικών, Πετρελαίου και Φαρμάκων.


Η συνέχεια επί της οθόνης (σας) ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚEΣ ΚΑΤΑΒΟΛEΣ ΤΗΣ «Ε.Ε ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ»

Σπορ και Εθνικισμός (2)

(από το βιβλίο του Tony Collins «Sport in Capitalist Society. A short History», Routledge, 2013. Μτφ. Crying Wolf)

[...]
Στη Βρετανία, ήδη από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, η πατριωτική ρητορική ήταν παρούσα στο λόγο περί σπορ. «Η εμπειρία διδάσκει ότι οι ξένοι πυροβολούν με μεγαλύτερη σταθερότητα από τους Βρετανούς» έγραφε με κάποιον βαθμό υπερβολής το 1744 ο Jack Broughton (11). Την εποχή εκείνη η σημασία των σπορ στη Βρετανία ήταν ακόμη σχετική και η ρητορική αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι περισσότερο από υπερβολές ενός δαιμόνιου πωλητή. Αλλά κατά τις δυο τελευταίες δεκαετίες του αιώνα τα σπορ άρχισαν να σχετίζονται πιο στενά με τον βρετανικό εθνικό χαρακτήρα. Κι ο πόλεμος τα έκανε αδιαχώριστα. Όπως αναφέρει η Linda Colley, κατά τη διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων τα μέλη των κυνηγητικών συλλόγων άρχισαν να φορούν στολές που έμοιαζαν με τις στρατιωτικές (12).

Ο πόλεμος μεταξύ Μ. Βρετανίας και Γαλλίας δεν διεξήχθη μόνο με όπλα και ανθρώπινα κορμιά αλλά και με ιδέες: ήταν ένας ιδεολογικός πόλεμος ενάντια στις αρχές που πρέσβευε η Γαλλική Επανάσταση και ανεξάρτητα από το αν ο Ναπολέων τις απ οδεχόταν ή όχι. Ο φόβος ότι οι φτωχοί θα ξεσηκωθούν έναντι των πλουσίων όπως έγινε στη Γαλλία, κατάτρεχε τις άρχουσες τάξεις της Ευρώπης. Κατά αυτόν τον τρόπο, ο εχθρός δεν βρισκόταν μόνο εκτός συνόρων, αλλά δυνητικά και εντός συνόρων, με τη μορφή των απλών ανθρώπων της Βρετανίας. «Αν οι άνθρωποι εμποδίζονται από το να αγωνίζονται περιστασιακά για βραβεία και τιμητικές διακρίσεις», έγραφε το 1806 ο ριζοσπάστης Ουίγος βουλευτής Richard Payne Knight υπεραμυνόμενος την πυγμαχία, «οι κατώτερες τάξεις θα μεταμορφωθούν σε όχλο θρασιμιών και δολοφόνων που θα είναι έτοιμος κάθε στιγμή να θυσιάσει τις ανώτερες τάξεις για τις φιλοδοξίες και την φιλαργυρία ενός ξένου τυράννου» (13).


Τα σπορ, υποστήριζε το 1804 το Sporting Magazine, είναι αντίδοτο «στα σαγηνευτικά ψεύδη των επαναστατικών δογμάτων» (14)

Ενώ ο G.M. Trevelyan, ενάμιση σχεδόν αιώνα αργότερα, ισχυριζόταν στην «Κοινωνική Ιστορία της Αγγλίας» (1942) ότι «αν η γαλλική αριστοκρατία καταδεχόταν να παίξει κρίκετ με τους αγρότες, οι επαύλεις της θα είχαν γλυτώσει από τη φωτιά» (15)

Αλλά και όταν απομακρύνθηκε ο κίνδυνος, τόσο μιας γαλλικής εισβολής στο νησί όσο και μιας εσωτερικής επαναστατικής εξέγερσης, η πολιτισμική σημασία που αποδόθηκε στα σπορ μεταξύ των ετών 1790 και 1820, παρέμεινε ενεργή. Τα σπορ έγιναν «κοινός τόπος», ταυτίστηκαν με την καθημερινότητα. Ήταν εθνικιστικά και συντηρητικά και χωρίς κεφαλαία αρχικά γράμματα. Αποτελούσαν το μικρόκοσμο μιας κοινωνίας που έβλεπε τον εαυτό της ως μια αγορά, εντός της οποίας ο καθένας είχε την ευκαιρία να είναι νικητής ή χαμένος. Και ήταν, όπως θα δούμε, ένας πολύ ανδροπρεπής κόσμος. Ο λόγος των σπορ είχε πάρει τη μορφή ενός ιδιαίτερου πολιτικού λόγου με τον οποίο οι ιδέες εκφράζονταν με μη πολιτικό τρόπο και οι άρρητες υποθέσεις του ήταν ξεκάθαρα συμβατικές και καθόλου κριτικές απέναντι στην υπάρχουσα κοινωνική κατάσταση.

Αναφορές

11 John Broughton, Proposals for Erecting an Amphitheatre for the Manly Sport of Boxing, London, 1 January, p. 2.
12 Linda Colley, Britons: Forging the Nation 1707–1837, Newhaven, CT, 2009, p. 174.
13 The Literary Magazine, and American Register, vol. 6 (1806), p. 257.
14 Sporting Magazine, November 1804, p. 84.
15 G.M. Trevelyan, English Social History: A Survey of Six Centuries from Chaucer to Queen Victoria, London, 1978, p. 362.