2393...ένα ραπόρτο από τη Δεύτερη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας

2393….ολόκληρη η Ολλανδία έχει σκεπαστεί από θάλασσα και οι Βρυξέλες είναι παραθαλάσσια πόλη.

Το 2023 ήταν το «Διαρκές καλοκαίρι». 500000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από φωτιές, λειψυδρία, κλπ.

Στη συνέχεια αποκολλάται η Δυτική Ανταρκτική, η Αφρική και Αυστραλία πνίγονται. Μαζικές μεταναστεύσεις διαταράσσουν την παγκόσμια τάξη. Και το 2093 έρχεται η καταστροφή.

Σε όλο αυτόν το χαλασμό, η Κίνα ήταν η μόνη που μπόρεσε να αντιδράσει και "σώθηκε".

Η Δεύτερη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας «γιορτάζει» την 300η επέτειο από την «Μεγάλη Κατάρρευση».

Και ένας Κινέζος ακαδημαϊκός μελετά την οικονομική ιστορία της Δύσης για να βρει τους λόγους που οδήγησαν στην κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού το 2093.

Πώς ήταν δυνατόν, ενώ ήξεραν για περισσότερο από έναν αιώνα ότι το διοξείδιο του άνθρακα απορροφά θερμότητα και οδηγεί σε αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, να μην έπραξαν τα δέοντα. Τι στο διάολο είχαν πάθει τα «Παιδιά του Διαφωτισμού»;

Ο κινέζος ιστορικός ταυτοποιεί μια τεχνολογική επανάσταση που κράτησε 3 αιώνες και εκδηλώθηκε σε 3 κύματα:

Αρχικά στη Μ Βρετανία (1750-1850), στη συνέχεια στη Γερμανία, στις ΗΠΑ και στην υπόλοιπη Ευρώπη (1850-1950) και τελικά στον υπόλοιπο κόσμο (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία) (1950-2050).

Στη διάρκεια αυτών των 3 αιώνων συγκροτήθηκε το «carbon industrial complex» (σύμπλεγμα όλων των συμφερόντων που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται με τα υδρογονανθρακικά κάυσιμα) το οποίο κατά τη αποκορύφωσή του στη διάρκεια του 3ου κύματος διαστρέβλωσε την επιστήμη από ερευνητική πρακτική σε υποχείριο της πολιτικής. Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρχουν αμφισβητήσεις επιστημονικές για την σχέση καυσίμων - παγκόσμιας θέρμανσης.

Επιπλέον, η επανάσταση του σχιστολιθικού αερίου που θεωρήθηκε η σωτήριος «γέφυρα μετάβασης» προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ήταν η πηγή του κακού λόγω : 

•  διαρροών φυσικού αερίου κατά την άντληση του με υδραυλική διάρρηξη- Fracking- του σχιστόλιθου (η ανωτέρω επανάσταση)

• μεγάλης μείωσης της τιμής και αύξηση της χρήσης σε θέρμανση και μεταφορές με συνέπεια την απώλεια των κερδών σε εκπομπές από τη μείωση του άνθρακα λόγω διαρροών στο δίκτυο διανομής

• μη μείωσης της χρήσης άνθρακα σε πολλές χώρες και έτσι επιπλέον εκπομπές

•  τη μείωση των σωματιδιακών εκπομπών που παρά την καταστρεπτική επίδραση σε υγεία και περιβάλλον παίζουν θετικό ρόλο στο θερμικό ισοζύγιο μειώντας την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Το πρόβλημα με το σχιστολιθικό αέριο ήταν ότι θεωρήθηκε μετάβαση και εγκλώβησε την ανθρωπότητα στα υδρογονανθρικά καύσιμα υποσχόμενο ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στο μέλλον. Αλλά αυτό που ήταν να γίνει στο μέλλον έπρεπε να γίνει τη στιγμή που μιλούσαν για μετάβαση.

Αυτά γίνονται σε (πολύ) μέσες άκρες στο «The Collapse of Western Civilization: A View from the Future των Naomi Oreskes και Erik M. Conway (2014).

Οι 2 συγγραφείς είναι ιστορικοί της επιστήμης και στο τελευταίο τους βιβλίο αναμειγνύουν ιστορία και μετα-αποκαλυπτική επιστημονική φαντασία (αλλά και επιστήμη, οικονομία, πιλοτική, φιλοσοφία και ψυχολογία) για να κάνουν μια δριμύτατη κριτική στο νεοφιλελευθερισμό, στη λατρεία της αγοράς και στο μίσος για κανόνες και όρια. Ουσιαστικά κατηγορούν το νεοφιλελευθερισμό για δολοφονία του δυτικού πολιτισμού.

Αν και η επιστημονική αμφισβήτηση της επίδρασης των καυσίμων στην κλιματική αλλαγή (οι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι θολώνει το τοπίο) είναι σαθρή (βλ. εδώ για τεκμηρίωση) και οι συγγραφείς είναι μονοδιάστατοι (για το επίπεδο που θέλουν το βιβλίο τους) εμμένοντας στη θέρμανση ενώ υπάρχουν τόσα ακόμη να πεί κανείς για την κλιματική αλλαγή, η ιδέα είναι πολύ ωραία – και μόνο που η έρευνα γίνεται από ιστορικό της Δεύτερης Λαϊκής Δημοκρατία της Κίνας στο σχετικά μακρινό μέλλον αρκεί για να κάνει τους αμερικανούς ρεπουμπλικανούς να φρικάρουν και το βιβλίο να αξίζει (αν και οι συγγραφείς θέλουν μάλλον να πουν ότι αν η αγορά θέλει να επιζήσει πρέπει δεχτεί όρια και κανόνες).

Η κομμουνιστική διείσδυση στην ελληνική λογοτεχνία - Refresh

Διαβάζοντας το «Δοκίμιο της Ιστορίας του ΚΚΕ: από το τέλος του 1949 έως και την 12η ολομέλεια», έφτασα στο υποκεφλ 3.Β.9.γ – Το κομμουνιστικό κίνημα και το ευρύτερο ριζοσπαστικό καλλιτεχνικό κίνημα.

Γράφει στο «Δοκίμιο»:

«Παρά τη λογοκρισία, τις απαγορεύσεις και τις διώξεις εκατοντάδων ανθρώπων της πνευματικής εργασίας, η κομμουνιστική ιδεολογία επηρέασε θετικά διανοούμενους και καλλιτέχνες, ήδη από τα χρόνια του ΕΑΜ. Το δημιουργικό τους έργο εμπνεόταν και περιλάμβανε από το αγωνιστικό παρερθόν, αλλά και σύγχρονα προβλήματα, εκφράζοντας λαϊκές αγωνίες για το μέλλον»

Στη συνέχεια αναφέρονται τα ονόματα 16 ελλήνων και 2 κυπρίων ποιητών (17% γυναίκες) και τα ονόματα 28 πεζογράφων (ελλήνων όλων αν δεν κάνω λάθος) (21% γυναίκες).

Οι ποιητές:

Κ ΒΑΡΝΑΛΗΣ, Γ ΡΙΤΣΟΣ, Ν ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ, Α ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, Τ. ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, Β ΡΩΤΑΣ, Ν ΠΑΠΠΑΣ, Ν ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, Φ ΑΓΓΟΥΛΕΣ, Μ ΑΥΓΕΡΗΣ, Ν ΚΑΡΒΟΥΝΗΣ, Μ ΚΑΤΣΑΡΟΣ και Μ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Οι κύπριοι:

Τ ΑΝΘΙΑΣ και Θ ΠΙΕΡΙΔΗΣ

 

 Οι ποιήτριες:Ρ ΜΠΟΥΜΗ, Β ΘΕΟΔΩΡΟΥ και Σ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ - ΠΑΠΑΔΑΚΗ

 

Οι πεζογράφοι: Α ΘΕΡΟΣ, Α ΚΕΔΡΟΣ, Α ΦΡΑΓΚΙΑΣ, ΑΣΗΜ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ, Γ ΜΑΓΚΛΗΣ, Γ ΣΕΒΑΣΤΙΚΟΓΛΟΥ, Γ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ , Γ ΣΤΑΥΡΟΥ, Δ ΒΟΥΤΥΡΑΣ, Δ ΡΑΒΑΝΗΣ ΡΕΝΤΗΣ, Δ ΡΑΒΑΝΗΣ ΡΕΝΤΗΣ, Δ ΧΑΤΖΗΣ, Ζ ΣΚΑΡΟΣ, Θ ΚΟΡΝΑΡΟΣ, Ι ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ, Κ ΚΟΤΖΙΑΣ, Κ ΠΟΛΙΤΗΣ, Μ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ, Μ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Ν ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, Ν ΚΑΤΗΦΟΡΗΣ, Σ ΤΣΙΡΚΑΣ  και Π ΛΕΚΑΤΣΑΣ (πεζογράφος με τη γενικότερη έννοια)
Οι γυναίκες πεζογράφοι:

Α ΖΕΗ, Δ ΣΩΤΗΡΙΟΥ , Ε ΑΛΕΞΙΟΥ, Ε ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ, Μ ΑΞΙΩΤΗ  και Γ ΚΑΖΑΝΤΑΚΗ

Δεν μου έκανε και ιδιαίτερη εντύπωση η απουσία του Α ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ του «ΚΙΒΩΤΙΟΥ», του κορυφαίου ελληνικού πεζογραφήματος της ελληνικής λογοτεχνίας (1813-2013) κατά τους 120 νεοέλληνες συγγραφείς (στην προσπάθεια κατασκευής ελληνικού λογοτεχνικού "Κανόνα") και μνημειώδους έργου του οπορτουνισμού για το Κόμμα.

Για τους μη γνωρίζοντες την πλοκή:

• Καλοκαίρι του 1949 και μια ομάδα από παρασημοφορημένους και επίλεκτους άνδρες του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ) αναλαμβάνει την αποστολή να μεταφέρει ένα κιβώτιο από την πόλη Ν στην πόλη Κ. 
•  Η επίτευξη του στόχου θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική για την έκβαση του πολέμου. Κανείς δεν γνωρίζει το περιεχόμενο του κιβωτίου ούτε και τη διαδρομή που θα ακολουθήσουν. 
•  Το αρχηγείο τους υποδεικνύει κάθε μέρα το δρομολόγιο της επομένης. Καμιά καθυστέρηση δεν γίνεται ανεκτή και όποιος τραυματίζεται ή βραδυπορεί θα αυτοκτονεί παίρνοντας κυάνιο. Η επιχείρηση θα κρατήσει δύο μήνες.
•  Ο μόνος που θα επιζήσει στο τέλος θα είναι ο αφηγητής, που θα παραδώσει το κιβώτιο και θα διαπιστωθεί ότι είναι άδειο. Τον συλλαμβάνουν και τον φυλακίζουν. Χρησιμοποιεί λευκές αλλά σφραγισμένες κόλλες χαρτί που του δίνονται για να εξιστορήσει τι ακριβώς συνέβη και να αποδείξει την αθωότητά του.

Και καταλήγει ο αφηγητής:

«...Δεν είναι δυνατόν να ευθύνομαι ούτε στο ελάχιστο για όλη αυτήν την ιστορία, δεν φταίω εγώ που το κιβώτιο βρέθηκε άδειο, εγώ το πίστευα γεμάτο και γι' αυτό το έφερα στην πόλη Κ (...) γιατί μόνο ένας τρελός κουβαλάει εν γνώσει του ένα άδειο κιβώτιο, παίζοντας χίλιες φορές κορόνα γράμματα τη ζωή του (...) ήτανε όμως άδειο, για λόγους που δεν ξέρουμε ακόμα, αλλά εν πάση περιπτώσει λόγω δικής μας υπαιτιότητος...»

Εκεί που οι αστοί και αριστερού, ή τουλάχιστον κεντροαριστερού, ιδεολογικοπολιτικού προσανατολισμού συγγραφείς συγκλονίζονται (από τη γενικότερη "ματαιότητα" και το "παράλογο" της ζωής και του αγώνα), οι αφοσιωμένοι ιδεολόγοι φρικάρουν και βλέπουν χλευασμό της εποποιίας του ΔΣΕ, τους μαχητές θύματα απάτης και ξεγελασμένους από την κομματική καθοδήγηση, μαχητές ενός κιβωτίου άδειου, χωρίς προορισμό και αξία.

Ο καθένας διαλέγει και παίρνει.


Με βάση τα παραπάνω προσπάθησα σε πρώτο επίπεδο να δώ πως αντανακλάται η κομμουνιστική ιδεολογία - ως επιρροή στο έργο των παραπάνω ποιητών και πεζογράφων και μέσω αυτής στις προτιμήσεις των 120 συγγραφέων.

Η αντανάκλαση είναι μόνο αριθμητική και είναι δουλειά άλλων να πουν τι σημαίνει αυτό – αν σημαίνει κάτι;

Οι προτιμήσεις των 120 συγγραφέων (62% άντρες) χωρίζονται σε 18 ποιητές (6% γυναίκες) εκ των οποίων οι 8 (44%) αντιπροσωπεύονται με περισσότερα του ενός έργα και 46 πεζογράφους (13% γυναίκες) εκ των οποίων οι 14 (30%) αντιπροσωπεύονται με περισσότερα του ενός έργα.

Τα πεζογραφήματα είναι 67 και τα ποιητικά έργα 33.

Έτσι, οι 18 ποιητές του «Δοκιμίου» αντιπροσωπεύονται με 5 αοιδούς (28% στο σύνολο των 18 ποιητών του "Κανόνα") και 6 έργα (18% στο σύνολο των 33):

• Κ ΒΑΡΝΑΛΗΣ- ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ
• Μ ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ
• Γ ΡΙΤΣΟΣ - Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ και Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
• Α ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ- ΛΥΡΙΚΟΣ ΒΙΟΣ,
• Μ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ- ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Στους πεζογράφους το «Δοκίμιο» αντιπροσωπεύεται από 8 άτομα (17%) και 16 (24%) πεζογραφήματα:

• Σ ΤΣΙΡΚΑΣ - ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ και Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ,
• Δ ΧΑΤΖΗΣ - ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΑΣ ΠΟΛΗΣ και ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΒΙΒΛΙΟ
• Κ ΠΟΛΙΤΗΣ – EROICA - ΣΤΟΥ ΧΑΤΖΗΦΡΑΓΚΟΥ και ΛΕΜΟΝΟΔΑΣΟΣ
• Γ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ - ΤΟ ΣΟΛΟ ΤΟΥ ΦΙΓΚΑΡΩ και ΤΟ ΘΕΙΟ ΤΡΑΓΙ
• Δ ΣΩΤΗΡΙΟΥ - ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ
• Ν ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ - ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ - ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ - Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ - Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ – ΩΔΑΙ(???)
• Ι ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ - Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
• Μ ΑΞΙΩΤΗ - ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ